Gorgony

W swych wężowych włosów

sardonicznym szale

dwie młode Gorgony —

Steno i Euriale —

wbiwszy niczym korzeń

w ziemię pazur ostry,

wypatrują trzeciej,

ukochanej siostry.

O, nieszczęsne córy

Forkosa i Keto,

pokryte serpentów

syczącą lametą,

naznaczone piętnem

matki swojej łona,

u wrót falującej

łąki Posejdona.

Śni się wam Meduzy

powrót wytęskniony,

z jeszcze jednym sercem

w kamień zamienionym,

tunelami z brązów,

szarzyzn i bursztynów,

w cichej kołysance

Z morskich seledynów.