Goście, goście

Jestem za stary na metafory umowne,

melancholie w brązach nieuspokojonych,

jesiennej maści na otarcia czasu.

Nie łapię się na podbierak z babiego lata,

nawet na pokutę wstępną.

Oczy przetaczają moją krew.

Od zawsze do czasu marnotrawnego,

z którym przylatują zimowe pszczoły

zebrać i oczyścić najdłużej leżakowany pot.