Grabarka (W, P)

Nieznana jest moja droga do Nieba

Brzemię uczynków przygniata plecy moje

Kiedy nadejdzie pora rozrachunku

Przyjdzie porzucić Ziemię

Może znajdę nowy sens istnienia

Gdy inne szczęście będzie mi dane

Wtedy zapomnę gorycz klęsk

Niestety nie będę wśród innych planet

Zbyt twardo stąpałem po ziemi

Gnany tęsknotą nie ruszyłem w pościg

Za znikającym ostatnim tchnieniem

Nie zadbałem o gasnące światło miłości

Westchnąłem Matko ciężko mi

Wśród nieskończonych wielu cieni

Zarzucam starym uczynkom kłam

Czynionym wyłącznie dla chwały

Pani czego ludziom brakuje na Ziemi?

Czyżby szlaku wytyczonego przez Ciebie

Patronko wędrujących przez życie

Tylko Ty zrozumiesz jak wiele wyrzeczeń potrzeba

By ze skromnej dziewczyny plemienia Izraela

Cudownymi uczynkami stać się Królową Nieba

Zagościłaś w wielu miejscach

Gdzie nikt nie powiedział zbyt dużo łaski

Tamte światło wezwie nas i powrócimy z czarnych przestrzeni

W najdroższy niegasnący Twoich oczu blask