Granit lub Lipowa

Przesuwam się przez miasto,

mijając geometryczne bryły;

szare – w tej odcieni szarości bez życia.

Teraz ktoś te kształty pofarbował,

nadał im odniesienie do semantyki barw,

to jest – przykrył je fałszem.

Każdy kolor w tym mieście kłamie;

wszystkie barwy zostaną szare i bez życia.

Albo inaczej –

teraz wszystkie kolory są sztuczne przez to smutne.

Sunę dalej przez mozaikę – mniej lub bardziej –

kwadratów i prostokątów.

Koniec końców patrzę na zieleń –

prawdziwą, żywą.

Zieleń zmienia się w złoto. Później w brąz,

a dalej spada jesienną śmiercią na szary bruk.

W umierającą zieleń ubrany jest skrawek ziemi –

połać otacza szal lipowych drzew,

które dogorywają.

Tej jesieni widziałem życie –

pośród granitowych płyt.

Lub. 10.2017 r.