"grasujące poza nią watahy mogą w ogóle nie istnieć"

fragment z trzeciego tomu sagi Franka Herberta – „Dzieci Diuny” (oryg. Children of Dune).

W pełnym brzmieniu (w tłumaczeniu Marka Marszała) fragment ten brzmi:

„Jednooki pogląd na nasz wszechświat mówi, że nie należy szukać problemów w oddali. Takie problemy mogą nigdy nie nadejść. Zamiast tego zajmij się wilkiem wewnątrz własnego ogrodzenia. Watahy grasujące poza nią mogą w ogóle nie istnieć”.

!

Herbert nawiązuje tu do idei, że najbardziej realne zagrożenia to te, które już znajdują się wewnątrz naszych systemów (społecznych, politycznych czy psychologicznych), a nie te wyimaginowane, którymi straszy się ludzi, by odwrócić ich uwagę od bieżących problemów.

!

W całym tomie „Dzieci Diuny” młody Leto II zmaga się właśnie z takimi „wewnętrznymi wilkami” – pamięcią przodków i zagrożeniem opętaniem (tzw. Obrzydliwością), co jest znacznie groźniejsze niż zewnętrzni wrogowie rodu Atrydów.