grawitacja

Komentarze (9)

• 
  Grafomanka 2 miesiące temu

  kiedy szliśmy w codzienność
  nie dreptaliśmy po ścieżce z lukru
  
  choć miękko grząsko aż - ten wers jakiś idiotyczny
  
  wciągały nas kolejne kroki
  
  biel kusiła oko
  to nie cukier - początek fajny, ale dalsze wersy w tej strofoidzie jakby na siłę tworzone. bez ładu i składu.
  Druga strofoida już lepsza, mniej do wyrzucenia
  
  starta skóra i łzy co zestarzały się razem z dniem
  kryształy cudnie raniły stopy - czy coś może ''cudnie ranić''? - to cudnie bez sensu
  magnetycznie wykrawały kształty chwil
  kontury zostawały w pamięci
  wypełniając kalendarze
  
  Chyba nie przemyślałaś za bardzo tego, co tutaj napisałaś
• 
  Polaroid 2 miesiące temu

  Pytanie: a co oznacza "cudnie"?
• 
  o nim pseud 2 miesiące temu

  "kryształy cudnie raniły stopy - czy coś może ''cudnie ranić''? - to cudnie bez sensu"
  
  Czy Ty naprawdę uważasz, że cos co przynosi cierpienie, nie może jednocześnie być postrzegane jako piękne?
• 
  Grafomanka 2 miesiące temu

  o nim pseud, wszystko, co rani, cudne nie jest. Jest bolesne, a tam, gdzie ból, nie ma ''cudności'', jest proza życia...
• 
  Grafomanka 2 miesiące temu

  Jag, napisał, że wartościowe są rany, które bolą. Z tym się zgodzę, ale nie z ''cudnymi ranami'', w których zwykła egzaltacja, zupełnie nie na miejscu
• 
  o nim pseud 2 miesiące temu

  Kontemplacja cierpienia jako droga do zbawienia... Pięciu Cudownych Ran...
• 
  o nim pseud 2 miesiące temu

  "cudowne" nie odnosi się do samego bólu, lecz do tego, co z tego bólu wynikło
• 
  JagVetInte 2 miesiące temu

  Miałem rebusik....
  
  Cudnie ranią, wydarzenia które są bolesne, ale dzięki temu uczą, są wartościowe.
  
  A codzienność... Nie jest słodka. I dobrze, że tak ją przedstawiasz.
• 
  Polaroid 2 miesiące temu

  Trafiony.
  Dzięki.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania