grobowym tchem

dni policzone są tylko na cmentarzu

wybrukowane to podniebnym pałacem kości

nadają sens zapieczętowanego istnienia

nadzieja się tutaj nigdy nie złości

cmentarna aleja chłonie powoli

jak orszak sunie mężnie licznie nade w przód

możemy tu sobie zawczasu poleżeć do woli

stęchlizna wznieca ten wątły chłód

dzwony już biją jedynie na alarm

strąconych liści od stu brzemiennych głów

rzucamy delikatnie na siebie talar

jak kładzie się do ziemi nasz wątły tułów

orchidee przybywają licznie

męskości owianych tajemnych skał

ta trumna mieni się życiem prze ślicznie

ostatni kogut już będzie namiętnie piał

już nie ma cię chłopcze na tym świecie

sztafeta dobiegła końca już

pamiętasz byłeś rezolutny w tym słowikowym lecie

zalewa to łono dziś furtka z mórz

obrzmiałe są twoje wyniosłe wspomnienia

lecz o nich już nikt nie pomyśli

bo wszystkie te twoje najskrytsze wierzenia

w tej trumnie sobie już jedynie ziści