grudkę ziemi na wszystko z czego wyszedł już ból

przebudzenie na powrót otwiera rany

wysięk wchłania mech i ziemia

wiecznie spragniona

chętnie przygarnie i krew i ciało

las milczy

za to działa krzyczą

przestraszone ptaki opuszczają gniazda

co będzie gdy zabraknie drzew

nie zabraknie

echo powtórzy każde ile będzie trzeba

wywołuj po imieniu sosny i świerki

sprzed gąsienic sprzed luf

głuche i ślepe na wydany wyrok

po wszystkim niech śnią

że rzucają cień nie na swój grób

lecz na drogę którą idą

podrywając kurz z porzuconych śladów