Grzybodeszcz

Drzewoszczęśliwy Grzybodeszcz

Wyszedł zwędzony na podest;

Mdłorybie nęcą zapachy,

Hypnotyzują mgłę kwiaty.

Rybozłot złowion naprędce

Litości prosi na wędce –

Życzenia, trzy, szybko spełnię,

Odognij skwierczne patelnie!

Grzybodeszcz mózg wyolbrzymia:

Chce mieć posuwak olbrzyma;

Chce wielozerze na karcie,

I jutro umierać: to żartem.

Rybozłot wnet świat czaromarzy

Kolorybimi wyrazy;

Ta ryba ma w płetwie czary!

Drżą drzewoliczne moczary...

Grzybodeszcz dostał co pragnie;

Radość zakwitła na bagnie.

Kuśkę przytula, całuje,

Najdroższą wędkę kupuje.

Jutro umiera codziennie,

Więc nie umiera. Patelnię

Ze złota i ócz udostatnił,

A każdy dzień jest ostatnim.

Powiecie, życie miał w bajce?

A jednak nasz Grzyb ignorantem,

Bo ryby nie słowogadają,

Żadnym nie wierne są majom.

Śpij dalej, wszak jesteś szczęśliwy!

Choć może to szczęście na niby?

Bo zbudzić trzeba się będzie...

A co tam czeka? Czy wiecie?