gusła

garbus stoi nad porzuconą ikoną

odbity obcas podkreśla uśmiech

niedaleko idol tłuszczy

snuje wizje początku i końca

dzwony kłócą się o miejsce

w imię tego samego cielca

do kapeluszy wpadają resztki

modlitwa o deszcz do głuchego boga

odbija się w pustych korytach

pragnienie jeszcze nie pali krtani

kiedy oczy zamienią się w pył

nie będzie już krzyku

wschód zastąpi zachód

zostaną karpy i stalowe szubienice

zawiśnie na nich pustka

cień będzie luksusem

kaci katów upadną jako ofiary

ikona szepcze do uszu nad garbem

nie powie tego nikomu

zapisze w martwym języku

przesłanie do nikogo

tanie horrory wyłażą z obrazów

gdy głupcy głupcom gotują bigos