Gwiazdy

Inspiracją do napisania tego krótkiego opowiadania był obraz "Gwieździsta noc" autorstwa Vincenta van Gogha.

***

Szli nad brzegiem rzeki. Po drugiej stronie było widać światła miasta, które nigdy nie spało. A oni szli, objęci, nie przeszkadzał im chłód i ciemność. Jedynym źródłem światła były gwiazdy i księżyc. Byli małżeństwem. Zgodnym, szczęśliwym. Przeżyli razem już ponad pięćdziesiąt lat. Siwe włosy, zmarszczki, spracowane ręce i to dawne piękno, które zabrał czas. Jednak dla siebie nadal byli idealni.

- Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie? - spytał nieoczekiwanie mężczyzna.

- Tak - uśmiechnęła się na to wspomnienie. - Było to w tym samym miejscu i pod tym samym rozgwieżdżonym niebem.

- Wtedy zrozumiałem, że to z tobą chcę być, aż do śmierci.

- A ja odtrącałam wszystkie twoje zaloty - w ciemności rozniósł się jej perlisty śmiech. Zaśmiał się razem z nią. - A pamiętasz jak raz latem mało nie wpadłeś do tej rzeki?

- Ty mnie uratowałaś - uśmiechnął się do niej i pocałował w skroń, a ona wtuliła się w niego.

Szli w ciszy.

- Ach... Popatrz na to rozgwieżdżone niebo. Jest takie piękne.

- Nie zawsze takie jest... To tak jak z naszym życiem. Gdy jest dobrze, widzimy piękne gwiazdy, ale gdy jest źle na niebie pojawiają się ciemne chmury - odpowiedział jej.

- A teraz? Widzisz gwiazdy?

- Widzę pełno gwiazd, a jedna z ich idzie właśnie obok mnie - znów mógł usłyszeć ten uroczy chichot. - A ty? Widzisz gwiazdy?

- Widzę je zawsze i wszędzie. Dla mnie było momentów, kiedy pojawiały się czarne chmury. Ja zawsze widziałam gwiazdy.