Ha! - ha...

Swoimi emocjami ostatnio targam,

Używki i ucieczkę nad tobą stawiam,

W ofierze twoje samopoczucie składam,

pytasz o pomoc, ja ją znieważam,

problemu nie ma - tak uważam,

rodzina, hobby, nauka. Mówisz - że upadam,

z płomieniami końca igram.

Na końcach Breslau kojący śpiew ranny.

Z ukojeniem go witam

wiedząc że sabotaż ukrywam,

zaplamiona czernią suknia ślubna,

o oddanie Cię pytam.

"Nie wiem, świat zanika i odtwarza",

to ja na nim raz bywam.

Słowa Ogniem rozwieść - zła na Ciebie byłam

ale juz Swoje wątpliwości rozwiałam,

jednak wciąż w swoich myślach w kątach latam,

o mocną i miłą relacje Cię błagam,

obietnice autentyczności dostałam,

jednak wciąż uczucia i wątpliwości wybadać się staram,

zanim zrozumiem Ciebie, sens własnych słów odwracam,

zawiodłem to Ci się tylko wyspowiadam.

z gniazda jak pisklę wypadam,

ale czy na ziemie upadm?

ale czy w powietrzu latm?

objad(a)m się niczym Śląski Kant myślami,

nad tymi dwoma opcjami z przepaści zwism,

może jak mi powiesz - to ja cię w swoje skrzydła przyjełm,

to z myślami w końcu wygrm,

w grze zwanej życiem; może w końcu coś ugrm,

od ciebie poświęcenia dla ciebie wymagm,

z duszy i głowy twoje rany w jedno składm,

powoli z tobą w twojej głowie porządek układm,

spowiad(a)m: i choć to samo słowo inaczej w nas brzmi,

obiecuję że zawsze rękę podm,

wszystko z siebie dm,

więc powiedz mi to samo - sobie obietnice złozyłm

że dla marzeń wszystkiemu podołm,

że w łożu szczęściem się otoczyłm,

że demonom przeszłości nie uległm,

tobie oddana - światłem siewu byłm,

twoja wbita wizja przygotowanej ziemii.

i powiedz mi - do końca się jej trzymm

i powiedz mi - Nie żałowałm.

Ha! - ha...