haptycznie
z pamięci dotyków ich chwil
dziś czulsza jestem
i drżeniem na samą myśl
na myśl samą.
że zbyt mało mnie we mnie
tej do kochań
a pragnień zbyt wiele
i gdy ty byle muśnięciem
wchodzisz mi pod skórę
pod czucie najbardziej
i z krwią albo tchnieniem
trafiasz do miejsc tylko twoich
tych serc rozproszonych
trochę mnie boli.
chcę więcej
Komentarze (13)
Piękny wiersz.
Dziękuję :)
Tak inaczej o uczuciu.
'że zbyt mało mnie we mnie
tej do kochań
a pragnień zbyt wiele'
Podlir boi i się kochać, choć kochania pragnie. Ciekawie u Ciebie ¬‿¬
To chyba częstsze niż myślimy...
Dziekuję i miło Cię tutaj widzieć :)
pragnienia mogą być źródłem niepokoju serca
Jeszcze jak...
Dzięki za zajrzenie w wiersz :)
Przeszłość odbija się na teraźniejszości. I jest to zrozumiałe. I boli. I będzie. Pozostaje to, do czego jesteśmy stworzeni. Walka.
Palić przeszłość.
Dobrze gdy jest o co.
Dzięki bardzo za zrozumienie. Wyczytanie.
Bo w bólu mym jesteś.....
I bólem mym. I lekarstwem.
Dzięki za wejście w tekst.
Pięknie. Naprawdę pięknie.
Dziękuję Duszo bardzo :)
Ano pięknie. Cyfrowo (haptycznie / dotykowo), ale pięknie. Ładnie brzmi »mało mnie we mnie«, choć to motyw, który pojawia się w wielu piosenkach (np. u Sarsy). Trzeba przyznać, że miękka melodyka wiersza sprawia przyjemność w czytaniu, ale mam wątpliwość co do frazy: "do miejsc tylko twoich tych serc rozproszonych". Nie dociera do mnie. Inwersje niestety brzmią cokolwiek sztucznie – nie widzę dla nich uzasadnienia.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania