Harmonia wsi

Na wiejskim niebie

chmurki jak baranki

zwiastują zawsze piękne poranki

kogut krzyczy wniebogłosy

swoim pieniem budzi wszystkich śpiących

Słoneczny promień

zahacza delikatnie

o wybujałą malwę

ździebełka traw

migocą kryształową rosą

Wszystko wkoło dźwięczy

ponadczasową harmonią

Na pergoli

pnie się nasturcja

z nutką melancholii

ciekawskie kwiatki

spoglądają przez kącik firanki

co porabia

pracowita panna Ninka

Pod strzechami

pachnie karbowanym drewnem

pragnienie gaszę kozim mlekiem

w piecu czeka swojski chlebek

Wspomnieniami odpływam

do dziecięcych snów

wielkich jak morze zbóż

Niegdyś rodzice

kosami ćwiartowali wielkie łany

a my z kuzynami

nurkowaliśmy w sianie

Dziś jestem oraczem

pługiem młócę w pocie i upale

hektar ziemi

moim najcenniejszym skarbem

Czasem kicham

odurzony pyłkiem kwitnącego żyta

Echo niesie

ryk basowy

to szczęśliwe krowy

stąpają do obory

w stodole

cichną wesołe jaskółki

Noc zasypia

pod pierzyną mgiełki

tylko biały owczarek

szorstko daje głos

kuny i myszy

zmykać mi stąd