Hej sokoły

sztorm stulecia sztandary patrzą

w niebo oczom nie wierzę

płonie ognisko płoną ciała

chłopcy idą dziś ginąć za Ukrainę

śmierć niepotrzebnie krąży

między życiem a szańcem

Nie tędy droga nigdzie nie dojdziemy

Drogą donikąd przez przepastne stepy

Zanurzam się odpływam

szukam czegoś co

pozwala zachować ostrożność podczas snu

Boję się ludzi uciekam z domu

Tak nazywam Polskę oazę spokoju

Brakuje odwagi pewności siebie

Zakazuję w pamięci i nie potrafię

Zapomnieć rodzinnych ogrodów

Narodzić się na nowo odświeżyć

prawdę mówiąc o pokoju

Gdzie siła walki

gdzie głód pragnienie

umyka miłość ucieka z chwilą

Jak chłopak z dziewczyną

Istnieje możliwość odbioru

osobistego wyczekiwania końca

By zacząć żywot od początku

Człowieka marnego w obliczu Boga

Pokraczną wojną zamykam powieki

By nie ujrzeć krzywdy pokrytej popiołem