Henia

Pewna Henia wciąż mnie wpienia.

I choć przed nią drzwi zamykam,

na jej widok migiem znikam,

Sytuacji to nie zmienia.

Wiecznie w domu mnie nachodzi

- Piwko mam sąsiedzie miły…

Może wspólnie obalimy?

Właśnie się w lodówce chłodzi.

- Mnie po piwie zgaga męczy

- Odpowiadam kulturalnie.

- Nie mam chęci, aktualnie,

niech sąsiadka mnie nie dręczy.

Może winka buteleczkę?

- Henia do mnie puszcza oko

i uśmiecha się szeroko.

- Napijemy się troszeczkę.

Czkawkę - mówię - mam po winie -

Henia oczy wytrzeszczyła -

Chyba mi nie uwierzyła,

widzę to już po jej minie.

Po koniaczku jednym może?

Sąsiad taki jest nieśmiały,

taki skryty, osowiały,

on odważyć się pomoże.

Myślę - co tam, raz się żyje.

Jej atuty tak sterczały,

że mnie w końcu pokonały…

Raz dać mogę sobie w szyję.

Pani wejdzie - mam godzinkę.

- Oo, dziękuję! – odpowiada.

Na kanapie z gracją siada

- napijemy się ciupinkę.

Z colą pije pani drinka?

- Pytam w dekolt zaglądając,

sprawy z tego se nie zdając,

że mi z paszczy leci ślinka.

Wolę - mówi wstając - z sokiem,

piersi jej zafalowały,

aż stwardniałem prawie cały,

mierzy mnie zalotnie wzrokiem.

Nawet z gwinta wypić mogę,

byle z panem - mówi cicho.

(Drżą mi ręce - co za licho?)

I ociera się o nogę.

W ustach wielką suchość czuję,

Henia zbliża do nich swoje.

Prawie mdleję, lecz wciąż stoję,

zaraz chyba eksploduję...

Kątem zerkam na podłogę -

szlafrok jej już na niej leży.

Włos na głowie mi się jeży,

biernym dłużej być nie mogę.

Chwytam w dłonie jej pośladki,

język po jej twarzy błądzi.

Chyba - myślę - czuję trądzik?

Ściągam z siebie swoje szatki.

Ręce niczym ośmiornice

nasze ciała oplatają.

Palce czegoś wciąż szukają,

Henia biust ma jak donice.

W plecy mi pazury wbija

i mnie gryzie w lewe ucho.

Jak dzwon bije mi serducho,

już w malinkach jest jej szyja.

Język dwoi się i troi,

Henia leży wzdłuż, placuszkiem.

"Tam" się zbliżam swym paluszkiem,

a mój oręż już się zbroi.

Nagle! - Zrywam się spocony,

bo ktoś właśnie drzwi otworzył.

Ja z sąsiadką - jak Bóg stworzył,

a tu słyszę głos mej żony…

- Gdzie schowałeś się mój lisku?

Tutaj jesteś? Ooo! Sąsiadka?!

Wyszła z tego niezła gratka...

Do dziś strupy mam na pysku...

I odeszła. Nie mam żalu.

Henia już mnie dziś nie wpienia.

Sytuacji to nie zmienia,

kiepsko karmią mnie w szpitalu.

Dziś mam ręce na temblaku

oraz w gipsie wszystkie członki.

W głowie grzmią mi słowa żonki

- Doigrałeś się tępaku…