Hurmem

tak, wkraść się, zwariować wprost w ciebie!

i cieszyć się jak dziecko z faktu, że wszystko poza

nami jest ponuklearną groteską, rzeczywistością,

która została przeznaczona na przemiał, bo

zagnieździły się i opanowały ją nieśmieszne,

kamienne krasnale o ubrokaconych mordach,

bo to wyścig Schlörwagenów. bez mety.

aż chce mi się pozwiększać poziom jego absurdalności,

wejść z impetem na salę plenarną kompletnie

sprowincjonowanego Sejmhedrynu i krzyknąć:

"bęcwały! zamiast Łukaszenki skazaliście

na ukrzyżowanie Majkę Jeżowską!",

w jedynej działającej restauracji zamówić...

mięsną agrafkę o smaku wątroby Leonardo DiCaprio,

dorysowywać uśmiechy zaśmiecającym ulice

pastelowym mumiom, pisać kwietne słowa

na żuchwach fosforyzujących szkieletów,

umierać z zachwytu, że widzimy się po dzikszej,

bardziej drapieżnej stronie. że jest to

graniem w łapki. po zażyciu lofentanylu,

a wszędzie brzydko i opacznie, gdzie nas nie ma.