I że Cię nie opuszczę...

Cześć, skarbie, już jestem! Ech, wybacz spóźnienie, ale Ola znów źle się poczuła i poprosiła szefa o wcześniejsze wyjście z pracy. Musiałam dokończyć za nią kilka raportów. To już trzeci raz w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Doradziłam jej, by zrobiła test ciążowy. Mówi, że się boi, ale prędzej czy później i tak nie będzie mieć innego wyboru. Może w najbliższych dniach uda jej się w końcu przełamać strach przed reakcją narzeczonego.

No nic, mniejsza z tym. Nie przyszłam tu, by opowiadać Ci o dylematach mojej koleżanki z pracy. Mam dla Ciebie... niespodziankę! Właśnie ukazała się książka Twojego ulubionego autora! Po drodze wstąpiłam szybko do księgarni i ją kupiłam. Pomyślałam, że skoro wczoraj był dzień masażu i słuchania muzyki, dziś możemy ją sobie napocząć. Wiem, jak lubisz te wszystkie kryminalne historie. Zazwyczaj już w połowie lektury potrafiłeś bezbłędnie wskazać mordercę.

No dobrze, wygodnie Ci? A zatem... zaczynajmy! Chociaż... wiesz co? Chyba jednak najpierw muszę Ci o czymś powiedzieć. Rozmawialiśmy już o tym wielokrotnie, ale zawsze po takich sytuacjach czuję potrzebę, by się przed Tobą trochę wyżalić. Nigdy nie miałeś nic przeciwko i właśnie to w Tobie tak bardzo cenię. Odkąd pamiętam, byłeś wobec mnie cierpliwym słuchaczem i wierzę, że pod tym względem wszystko zostało po staremu.

Dziś znów usłyszałam tego typu teksty. Wiesz, jakie. I oczywiście po raz enty zareagowałam zbyt impulsywnie. Ech, terapeuta nie byłby ze mnie dumny, ale ja... chyba inaczej nie potrafię. Tak, parę osób się ode mnie przez to odwróciło, ale... szczerze? Nie dbam już o to. Skoro nie potrafią nas zrozumieć w tak ważnej sprawie, niech idą dalej własną ścieżką.

Wiesz co? Cały czas zastanawiam się, czy te osoby rzucają tego typu tekstami, bo tak po prostu wypada, czy może jednak naprawdę tak myślą? I czy choć część z nich próbowała wczuć się w naszą sytuację? To przecież nie jest żaden abstrakcyjny scenariusz. Takie coś może przytrafić się każdej parze. Padło akurat na nas, więc pozostali powinni wykazać się nieco większym zrozumieniem. I nie, kochanie. Nie mówię w tym momencie wyłącznie o sobie...

C.d.n.

L. A. T.