I znów jesień

Jesień przybrała barwną sukienkę

Jej szata jeszcze jest świeża

Ona wesoła, z wiatrem pod rękę

Świat dookoła przemierza.

Korony drzew już szkarłatem płoną

Liści czas, pożegnać życie

Przełykając goryczy łzę słoną,

Podziwiają swe oblicze.

Wiatr, hulaj dusza, liśćmi szeleści

Trzyma w ręku wszystkie karty

Grając z nimi, który spadnie pierwszy,

Będzie z koloru obdarty.

Bo za płotem, szaruga i słota

Wielkimi krokami śpieszą

Poranią pejzaż plamami błota

Liści drzew też nie uleczą.