Ida

przeczesuje włosy

cienkie pasma mgły rozrzedzonej wiatrem

wplata w nie chrabąszcze i ćmy

cieniuje kolory zarysami brył

znajdujących się zbyt blisko by je zignorować

za daleko by odkryć tajemnice

nie podchodzi do okien a jednak wie

tafla którą zwykła marszczyć nagim ciałem

porosła tatarakiem i rzęślą

coraz trudniej odnaleźć brzeg

ale ramiona ma silne

zmysły wyostrzone jak u ptaka

oswojona ziemia zawsze pod stopami

tak się odchodzi albo wraca

jeszcze odróżnia noce od dni

które coraz trudniej nazwać

dlatego każdy jest niedzielą

w niedzielę Ida rozczesuje włosy

cienkie pasma mgły rozrzedzonej wiatrem

nawija na papiloty nigdy nie skończoną myśl

bez początku który dawno się rozszedł