Ideał
Człowiek z mniemaniem, pomału,
ciągle szuka ideału.
Czasu nie liczy. Wciąż zwleka.
Czas mu przez palce przecieka.
Nie widzi, jak ślepy, tego,
iż życie nie wstrzyma biegu.
Kto chce utrzymać jego rytm,
nie z ideału rzeźbi byt.
Inaczej w leciech, na starość,
z żalem wspomni doskonałość.
Tę, do której ciągle dążył.
Bez skutku. A żyć nie zdążył.
Następne części: Ideał męskiego ciała*
Komentarze (4)
Bo kto ideału poszukuje
Sobie życia drogę muruje.
Słabe, ale pasuje. 5
Nie będę oceniał, Buczyborze :)
Dzięki.
Doskonale napisany wiersz sama prawda w nim zawarta, 5:)
Miło, że się spodobał :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania