Idziesz

Idziesz przez świat pełen trwogi, nale potykasz się o własne nogi.

Przewracasz się i brudzisz toną obłudy którą karmią nas krasnoludy.

Wstajesz i oczy z brudu swoje ocierasz, i nagle świat ci się rozciera.

Bo w oku kawałek został szkła, co szczęście zabiera nam.

Próbujesz płakać lecz ci nie wychodzi, a kawałek szkła jeszcze bardziej wchodzi.

Biegniesz chcąc się podknąć o progi życia, ale one równą stają się linią przeżycia.

Mija jakiś czas znów się potykasz szkło wypada, bo miłość spotykasz.