IKAR PODHALAŃSKI

A kiedy wzbiję się w powietrze,

będę szybował w stronę nieba,

zawołam gromko: jeszcze, jeszcze,

tego mi właśnie było trzeba!

Spojrzeć na miłą mi krainę -

wybrzeże, las, jezioro, rzeka,

miasto, gdzie chowam się na zimę,

gdzie nieco łatwiej o człowieka.

Lecz gdy już wosk roztopi słońce

i runę w dół, jak krągły kamień,

owieczki na tatrzańskiej łące -

ten widok w oczach* mi zostanie…

*sercu, duszy, czy co tam jeszcze kto posiada...