Ikonoklazm

Ewentualnie obrazoburstwo, chrześcijański ruch religijny zapoczątkowany w VIII wieku naszej ery przez Leona III. Charakteryzuje się sprzeciwem wobec czczenia obrazów oraz wizerunków, co skutkowało ich destrukcją.

Na czarnym niezgrabnym stole leżą na żółto oświetlone rozrzucone papiery, długopis i para przedramion. Na pełnej sfrustrowanych skreśleń kartce mieszczą się próby i porażki postawienia fundamentów pod opowiadanie, tudzież rozprawkę filozoficzną, mógłby też z nich wykuć wiersz. Kwintesencją było zbudowanie gmachu z tuszu i papieru, który zapewni mu podziw.

Podziw, dokładnie to czego pragnie, potrzebuje w życiu. Tytuł intelektualisty, artykuł o nim, zapisanie nazwiska na karcie podręcznika, stanowiło cel całej egzystencji lecz pomimo napięcia wszystkich mięśni nie potrafił wydobyć z siebie czegoś co by mógł uznać za dostateczne.

Słońce za oknem po lewej dawno zniknęło pod panoramą miasta, poczucie czasu wraz z nim.

Palce dłoni muskając opuszkami długopis przygotowują do ponownego podjęcia się pracy. Tusz poczyna powoli barwić kolejne części papieru.

Rzemiosło to nieprzyjemne, wymuszone, niepłynne i w tej niepłynności staje się uciążliwe, irytujące. Nagłe i przy tym częste zatory przy pracy niczym sól w oku uniemożliwiają znalezienie spokoju.

“DO NICZEGO” rozbrzmiało w umyśle i ruszyło echem przez całe ciało, doszedłszy do dłoni wywołało skurcz i odtrącenie długopisu. “Do niczego, zarówno pismo i pisarz”, skreślenia niemal szkic Pollocka pokryły całość kartki czyniąc ją bezużytecznym testamentem bezsilności, zmielona i odrzucona. Uderzyła o sobie podobne odpadki i zleciała po stromym zboczu makulatury na podgórze autodestrukcyjnej frustracji.