Imię Boga

Imię Boga

W każdy piątek Szurim, który był młodzieńcem i pracował w piekarni,

przychodził rano do synagogi, następnie szedł do meczetu i do kościoła

katolickiego. Nie wierzył w Boga, ale szukał miejsca, w którym mógł

zapomnieć o swoich troskach.

Pewnego ranka spóźnił się do synagogi i zobaczył małą dziewczynkę,

siedzącą przed świątynią i liczącą coś na palcach swojej dłoni. Kiedy prze

chodził obok niej, uśmiechnęła się ironicznie i zapytała Szurima o imię

Boga. Młodzieniec zdumiał się. Wszedł do środka synagogi i zastanowił

się. Czy ten, który jest nieobecny — pomyślał — ma jakieś imię?

Po dłuższej chwili udał się do meczetu. Jakież było jego zdumienie,

kiedy ujrzał tę samą dziewczynkę, liczącą coś na palcach. Tym razem nie

uśmiechnęła się, ale zapytała ponownie o imię Boga. Szurim zaniemówił.

Wszedł do meczetu i pomyślał, czy ten, który ma imię, rzeczywiście

istnieje.

Zdenerwowany, popędził biegiem do kościoła. Niemożliwe. Ta sama

dziewczynka stała przed świątynią i płakała. Szurim zapytał, co się stało,

a ona, szlochając, odparła, że nie zna imienia Boga. Młodzieniec nic nie

odpowiedział. Wszedł do świątyni i milczał.

Po chwili w drzwiach kościoła mały chłopiec zaśpiewał:

— Bóg stał się człowiekiem, ale czy naprawdę zamieszkał pośród