Implozja

Ta cisza wokół mnie

nie jest pusta.

Ma ciężar.

Przylega do skóry,

zamyka usta,

uczy oddychać krócej.

Wgniata w ziemię

powoli,

jakby czas zapomniał się zatrzymać.

Brak kogoś obok

ma własną grawitację.

Przyciąga myśli

do jednego punktu,

w którym nie ma już

''my''.

Czuję jak we mnie

następuje implozja,

nie wybuch,

lecz cofnięcie świata

do środka.

Znikają ściany,

imiona,

gesty bez świadków.

Zostaje tylko rdzeń

milczenie.

Bez światła.

Bez kierunku.

I nikt

nie zauważa,

że zajmuję

coraz mniej

miejsca.