NIEPOWTARZALNI

W naturalnym środowisku są przeciągi, jest zapach krwi, potu, boli głowa, ćmi ząb i można oberwać w ucho. W internetowym jest pozorna bezkarność i rzekome bezpieczeństwo. Czasem tylko, gdy wyłączą prąd i siądzie bateryjka, ogarnia człeka jakowaś bezdenna tęsknica za realem.

Wtedy ckni mu się nie wiedzieć za czym: łapią go egzystencjalne kolki, znienacka dostrzega niebo, czuje we włosach wiatr, widzi kołysanie drzew, odnajduje wśród strzech bocianie gniazdo.

Lecz błogi stan przemija, bo nic nie trwa wiecznie. prąd zaczyna stepować po drutach, Internet zmartwychwstaje. a przedłużenie komputera nazywane człowiekiem zabiera się za ponowne łomotanie, bębnienie, puszczanie paluszków po klawiaturze w cwał.

I znowu jest mu swojsko i bezpiecznie; wirtualny facio zaczyna traktować się na serio, niepiśmienny literat, naukowiec po podstawówce, katecheta ze świeckiej parafii, zakłada bloga, bazgrze na Facebooku lub łączy się w Stowarzyszenie Trzaśniętych Poetów i dawaj hasać, buszować, korzystać z cybernetycznych udogodnień, dawaj ujeżdżać po internetowych kosmosach i gdzie się da wklejać swoje miarkowania.

Udolnie czy nie, zwierza się, dzieli najskrytszymi myślami, intymnymi sensacjami z prywatnego żywota, szczegółami, które nawet najbliższym nie są znane, natomiast znane są wirtualnym przyjaciołom.

*

Obserwuję inwazję literackich apostołów, którym wydaje się, iż można pisać bez znajomości podstaw, widzę narastającą falę samozwańczych artystów, pisarczyków tworzących z doskoku; ludzi wygórowanego mniemania o sobie.

Nie bez powodu pragną wyskoczyć z ram anonimowości, bo od czasu upowszechnienia się Internetu mogli przekonać się, że pisze każdy, kto chce. Tym bardziej, że nie ma cenzury i prawnych ograniczeń. Jest za to wolność wypowiedzi, czyli dematerializacja kryteriów i samokrytyki.

Nastąpił okres wzmożonej walki z nieprzeciętnością. Dopadło nas powszechne przekonanie, że trzeba być w centrum zainteresowania. Daliśmy się złapać w sidła rozpędzonych czasów. Wmanewrować w obowiązek błyszczenia, wyróżniania się spośród reszty. robienia za inteligenta z taśmy.

Moim zdaniem owa maniera jest krzynę zabawna: skoro każdy chce wyróżniać się tym samym, co milion pozostałych, to wszyscy, jak wynika ze słupków i tabel, są tak samo identyczni, jak stado niepowtarzalnych.