Inny wymiar - dopisek do Pokalanego poczęcia

Żona kazała odsunąć starą szafę. Podobno za nią było zamaskowane przejście do

innego wymiaru. Cały spocony, umorusany kurzem i pajęczynami, pchałem szafę z jękiem

skrzypiącego drewna. W końcu ukazały się małe, metalowe drzwiczki, jak do starego

paleniska.

Otwarłem je z mozołem, rozciągając pajęczyny do granic wytrzymałości. W końcu pękły,

ukazując ciemny loch, coś w rodzaju piwniczki. Wsunąłem się, niepewny co tam zastanę,

oczywiście w inne wymiary mojej żony nie wierzyłem, zapaliłem latarkę i oświetliłem

tajemnicze wnętrze.

Było to łukowato sklepione, ceglane pomieszczenie, Z sufitu zwisał długi łańcuch przewleczony

przez stalowe oczko, jeden koniec łańcucha był zaczepiony o hak wbity w ścianę. Drugi

koniec łańcucha, ten zwisający, był uformowany na kształt krzesełka albo uprzęży.

Wyglądało to trochę jak średniowieczna sala tortur, gdzie podwieszony pod sufitem skazaniec

był poddawany przesłuchaniom.

Nagle poczułem, że kolana mi miękną i osunąłem się na ceglaną podłogę.

Ogarnęła mnie ciemność.

Gdy się ocknąłem, wisiałem pod sufitem, oczy mi świeciły, jak małe lampki. Nagi, w krzesełku z uprzęży,

robiłem kupę cały spotniały.

Kapało ze mnie, zrobiła się już kałuża z wydzielin. W końcu, z ostatnim jękiem, wyślizgnęło

się to ze mnie, mały kadłubek bez rączek. Plasnęło z rozbryzgiem. Ulga.

"Trochę lipa, że bez rączek" - cytat z klasyka.

K. moja żona dopominała się o resztę. Jaką resztę, kobieto? No, rączki, gdzie rączki?

Nie będzie rączek, nic nie będzie.

No to wiś sobie dalej, aż wysrasz wszystko, razem z flakami.

No to wisiałem, jak ochłap mięsa i srałem. I faktycznie, najpierw wypadł odbyt, a zanim cała

reszta. Dziwnie tak było patrzeć na kupkę parujących jelit, ale rączek nie było.

Posmutniałem.

Na frasunek - modlitwa, to jedyny ratunek.

Poleciały ojczenasze, zdrowaśki, reszty nie znałem.

Pacierze klepiesz? Trzeba klęczeć, a nie wisieć. To mój krzyż, kobieto.