Lustro

Nie należy pytać go o prawdę.

Ma swoje zasady,

odbija wszystko,

ale niczego nie wyjaśnia.

Patrzy wstecz – dosłownie.

Lewa staje się prawą,

uśmiech czasem bywa grymasem,

choć trudno powiedzieć, co naprawdę czuł noszący twarz.

Lustro milczy,

choć widziało więcej niż niejeden dziennik.

Było świadkiem makijaży, łez,

niezliczonych prób bycia kimś innym –

nigdy nikogo nie zdradziło.

Trzeba je czyścić,

bo zbiera kurz,

a z kurzem przychodzą wątpliwości:

czy to już zmarszczka,

czy tylko cień dnia wczorajszego?

Lustra nie wolno stłuc –

nie dlatego, że przynosi pecha.

Po prostu lepiej nie oglądać siebie

w kawałkach.