Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne!

!!!!!W rozdarciu nocy, gdy świat drży w agonii,

otwiera się rana – bez krwi, bez krzyku, bez litości!!!!!!!

Nie z gwiazd odległych, nie z czarnej otchłani kosmosu,

lecz z głębi innego wymiaru wyłania się coś… potworne i BOSKIE.

Interdimensionalne! – słowo jak grom, co rozrywa pierś,

jak sztylet wbity w sam środek pewności, co właśnie pęka.

One nie przybywają – one wdzierają się brutalnie,

przez fałdy rzeczywistości, którą myśleliśmy, że znamy na wylot.

Powietrze RYCZYYY, czas się skręca w konwulsjach,

gwiazdy gasną jedna po drugiej, jakby bały się patrzeć.

Stoją tam – bezkształtne, a jednak przerażająco piękne,

oczy bez oczu wpatrzone w duszę, co krzyczy: „uciekaj!”… i „zostań!”.

Serce wali jak dzwon pogrzebowy w piersiach śmiertelników,

strach miesza się z pożądaniem tajemnicy tak starej jak grzech.

Czy to aniołowie upadli, czy demony w srebrnej koronie?

Czy to my sami z przyszłości, co przyszliśmy osądzić własny koniec?

Śmieją się głucho, a śmiech ten rozrywa niebo na strzępy,

gdy my, mali BOGOWIE w żelaznych skorupach,

wysyłamy rakiety w pustkę, krzycząc „kosmici!” –

a oni tylko szepczą: „głupcy… cały wasz Wszechświat to klatka”.

Interdimensionalne…

słowo jak ogień, co pali duszę do kości,

jak pocałunek śmierci, co smakuje życiem wiecznym.

Budzi w nas panikę i ekstazę jednocześnie –

tęsknotę za domem, którego nigdy nie było,

i przerażenie, że właśnie go odnaleźliśmy…

i że on patrzy na nas.

Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne! Interdimensionalne!