Irlandzki romans. Wiedźma i Wiking
IRLANDZKI ROMANS
Wiedźma i Wiking
Jarogniewa
PROLOG
Bogowie, wiedźma i pewna nić przeznaczenia
Bogowie mają jeden zasadniczy problem. Wydaje im się, że wszystko wiedzą.
Oczywiście żaden z nich się do tego nie przyzna. Zwłaszcza Perun, który uważa, że jeśli mówi wystarczająco głośno, to automatycznie ma rację. Weles z kolei potrafi udowodnić, że racja ma co najmniej siedem znaczeń, z których pięć zna tylko on. Mokosz zazwyczaj milczy, uśmiecha się pod nosem i pozwala im się kłócić.
A Swarożyc?
Swarożyc ma mnie.
I to, moi drodzy, jest zupełnie osobna kategoria boskich utrapień.
Nie wiem, czy istnieje gdzieś księga skarg i zażaleń składanych przez słowiańskich bogów. Jeśli tak, jestem niemal pewna, że moje imię pojawia się w niej częściej niż wszystkie pozostałe razem.
Nie dlatego, że jestem szczególnie nieposłuszna. Ja po prostu mam pytania. Dużo pytań. A kiedy odpowiedź mi się nie podoba, mam jeszcze kilka uwag.
— Wiedźmo, czy ty kiedykolwiek przyjmujesz coś bez dyskusji? — zapytał mnie kiedyś Swarożyc.
— Oczywiście.
— Co takiego?
— Komplementy.
— Bogowie, dajcie mi cierpliwość.
— Przecież sam jesteś bogiem. Załatw sobie.
Od tamtej pory twierdzi, że wybrał sobie najbardziej pyskatą kapłankę po tej stronie świata.
Ja natomiast uważam, że miał wyjątkowe szczęście.
Ale wróćmy do początku.
Bo zanim pewien rudobrody Irlandczyk pojawił się w moim życiu, zanim Jameson okazał się znacznie lepszym doradcą od zdrowego rozsądku i zanim zaczęłam całować się na starym cmentarzu, gdzieś poza ludzkim światem odbyło się pewne zebranie.
Gdybym wiedziała, co ci boscy kombinatorzy wtedy ustalili, być może zastanowiłabym się dwa razy przed spakowaniem walizki.
Chociaż nie.
Kogo ja oszukuję?
Spakowałabym ją jeszcze szybciej.
Ogień płonął pośrodku kamiennego kręgu.
Nie potrzebował drewna ani powietrza. Jego płomienie wznosiły się wysoko, czasem złote, czasem czerwone, a czasem niemal białe. W ich blasku kamienie wyglądały, jakby pamiętały pierwsze dni świata.
Najbliżej ognia siedział Swarożyc.
Nie potrzebował tronu ani korony. Wystarczała jego obecność. Płomienie pochylały się ku niemu, jakby rozpoznawały swojego pana. Miał w sobie dumę, której nie trzeba było demonstrować, i siłę, której nikt rozsądny nie próbowałby wystawiać na próbę.
No, prawie nikt.
Ja oczywiście należałam do wyjątków.
Perun stał po drugiej stronie kręgu, wsparty na toporze. Jego szerokie ramiona i pochmurne spojrzenie sugerowały, że najchętniej rozwiązałby wszystkie problemy jednym porządnym uderzeniem pioruna.
Weles siedział nieco dalej, w cieniu, z tym swoim uśmiechem, który nigdy nie wróżył niczego dobrego. Wyglądał jak ktoś, kto już zna zakończenie dowcipu, którego nikt jeszcze nie opowiedział.
Mokosz przędła.
Cienka nić przesuwała się między jej palcami. Raz połyskiwała złotem, raz srebrem, a chwilami przybierała kolor ciemnej zieleni, przypominającej irlandzkie wzgórza po deszczu.
Nieco dalej stał Neptun.
Tak, wiem. Neptun nie jest słowiańskim bogiem.
I co z tego?
Moje serce nigdy nie przejmowało się granicami panteonów. Zresztą spróbujcie powiedzieć władcy mórz, że nie został zaproszony. Powodzenia.
Przybył z zapachem soli, wiatru i dalekich fal. Znał przecież córkę Bałtyku, która od dzieciństwa potrafiła godzinami patrzeć w morze, jakby oczekiwała od niego odpowiedzi na wszystkie pytania świata.
— A więc to o nią chodzi? — zapytał Perun.
Swarożyc podniósł wzrok.
— O kogo?
— O twoją kapłankę.
Weles parsknął śmiechem.
— A o kogóż by innego? Odkąd Żaromiła pojawiła się w jego życiu, nasz dostojny pan ognia nie zaznał ani chwili spokoju.
— Mam spokój — odparł Swarożyc.
— Kiedy ona śpi — zauważył Weles.
— Ona nawet przez sen potrafi się ze mną kłócić.
Mokosz uśmiechnęła się.
— A jednak ją wybrałeś.
Swarożyc spojrzał w płomienie.
— Tak.
Jedno krótkie słowo. Bez wahania, bez żartu.
Ogień poruszył się gwałtownie, a potem znów zapłonął spokojnie.
Wszyscy wiedzieli, że więź między Swarożycem a jego kapłanką nie była zwyczajna.
Żaromiła nie szukała pana, przed którym miałaby klękać ze strachu. Nie potrzebowała kogoś, kto będzie decydował za nią, jak ma żyć, kogo kochać i dokąd iść.
Szukała ognia, który ogrzewa dłonie, pozwala przetrwać zimę i rozświetla drogę, kiedy człowiek nie wie już, w którą stronę ruszyć.
I właśnie w Swarożycu odnalazła ten ogień.
A on odnalazł w niej kobietę, która potrafiła stanąć przed bogiem i powiedzieć:
„Kochanie, nie przesadzaj”.
Co, trzeba przyznać, wymagało pewnej odwagi.
— Jest uparta — oznajmił Perun.
— Wiem — odpowiedział Swarożyc.
— Pyskata.
— Doskonale wiem.
— Nie uznaje autorytetów.
— Uznaje. Tylko nie przyjmuje ich bezmyślnie.
— I zawsze robi wszystko po swojemu.
Swarożyc uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie.
— Właśnie dlatego ją kocham.
Neptun skinął głową.
— Ma w sobie morze. Nie zatrzymasz fali, zamykając przed nią drzwi.
— Ani ognia, zamykając go w dłoniach — dodała Mokosz.
Weles przeciągnął się leniwie.
— Pięknie powiedziane. A teraz może przejdziemy do rzeczy? Bo rozumiem, że nie zwołano nas tutaj wyłącznie po to, żeby wychwalać charakter Żaromiły.
— Właśnie — odezwał się Perun. — Dlaczego mamy zajmować się jedną ludzką kobietą?
Mokosz zatrzymała wrzeciono.
— Ponieważ nadszedł czas, żeby przypomniała sobie, kim jest.
— Ona wie, kim jest — odparł Swarożyc.
— Wie, jak być silną. Jak podnosić się po upadkach i pomagać innym, nawet wtedy, gdy sama jest zmęczona. Ale czy pamięta jeszcze, jak pozwolić sobie na radość?
Zapadła cisza.
— Czy potrafi przyjąć czułość bez zastanawiania się, kiedy przyjdzie za nią zapłacić? Czy pozwoli komuś podejść blisko, nie traktując tego jak zagrożenia dla swojej wolności?
Swarożyc milczał.
Znał Żaromiłę zbyt dobrze, żeby zlekceważyć te pytania. Widział jej odwagę, gniew, śmiech i łzy. Widział, jak potrafiła nieść cudze cierpienie, a własne ukrywać za żartem.
— Co proponujesz? — zapytał w końcu.
Mokosz uniosła zieloną nić.
— Drogę.
— Dokąd? — zapytał Perun.
— Na zachód. Za morze.
Neptun uśmiechnął się.
— Znam takie miejsce.
— Deszcz, wiatr i mokre kamienie — mruknął Swarożyc.
— I whisky — dodał Weles.
Perun spojrzał na niego.
— Czy ty musisz wszystko sprowadzać do alkoholu?
— Nie wszystko. Czasami do kobiet.
— Welesie! — ostrzegł Swarożyc.
— No co? Przecież rozmawiamy o miłości.
Mokosz odłożyła wrzeciono.
— Chcę, żeby Żaromiła przeszła kilka prób.
Perun natychmiast się wyprostował.
— Wreszcie! Jakich?
— Nie będzie wiedziała, że jest sprawdzana. Będzie podróżowała, spotykała ludzi i podejmowała własne decyzje. A my zobaczymy, czego naprawdę pragnie i co jest gotowa zrobić, żeby po to sięgnąć.
— Czyli tak jak zawsze — zauważył Weles.
— Niezupełnie. Każde z nas będzie miało w tej historii swoją rolę.
Perun uderzył dłonią w rękojeść topora.
— Ja sprawdzę jej odwagę!
— Perunie — westchnął Weles — ona dobrowolnie chodzi po opuszczonych cmentarzach, rozmawia z umarłymi i potrafi pokłócić się ze Swarożycem. Naprawdę sądzisz, że łatwo ją przestraszyć?
— Odwaga nie polega na tym, żeby się nie bać! — huknął Perun.
Grzmot przetoczył się nad kręgiem.
— Tylko na tym, żeby mimo strachu zrobić to, co należy!
Mokosz skinęła głową.
— Sprawdzisz, czy potrafi zaryzykować również dla własnego szczęścia, nie tylko dla innych.
— To mi się podoba — odparł Perun.
— A ja? — zapytał Weles.
Swarożyc spojrzał na niego podejrzliwie.
— Wolałbym, żebyś trzymał się od niej z daleka.
— Jakże to? Przecież jestem niezwykle odpowiedzialnym bogiem.
Perun parsknął śmiechem.
— Ty?!
— Nie przerywaj, kiedy mówię o swoich zaletach.
Mokosz uniosła dłoń.
— Weles sprawdzi jej spryt. Czy odróżni pozory od prawdy i będzie umiała śmiać się z własnych pomyłek.
— A pokusy? — zapytał z nadzieją.
— Pokusy życie samo przyniesie.
— Szkoda. Miałem kilka znakomitych pomysłów.
— Właśnie dlatego nie pozwolę ci ich realizować.
Neptun obserwował zieloną nić.
— A moja rola?
— Przypomnisz jej, skąd pochodzi. Że może wyruszyć daleko, nie tracąc swoich korzeni.
Władca mórz skinął głową.
— Będę przy niej.
Mokosz spojrzała na Swarożyca.
— A ty?
— Nie zamierzam wystawiać swojej kapłanki na próbę dla rozrywki.
— Nikt tego nie proponuje.
— Czego więc ode mnie oczekujesz?
— Zaufania.
Ogień drgnął.
— Ufam jej.
— A jeśli spotka mężczyznę?
Weles natychmiast się ożywił.
— O! Teraz dochodzimy do najciekawszej części.
— Milcz — powiedział Swarożyc.
Mokosz nie odwróciła wzroku od boga ognia.
— Jeśli ktoś sprawi, że Żaromiła znów zapragnie bliskości? Jeśli poczuje namiętność, której nie planowała? Jeśli będzie szczęśliwa w ramionach człowieka, którego ty nie znasz?
Płomienie wystrzeliły wysoko.
Perun odsunął się o krok.
— No, no…
Swarożyc wstał. Kamienny krąg rozjaśnił się tak gwałtownie, że nawet Weles przestał się uśmiechać.
— Ona jest moją kapłanką.
— Jest — odpowiedziała spokojnie Mokosz. — Ale nie jest twoją własnością.
Przez długą chwilę patrzyli sobie w oczy.
— Wiem o tym — powiedział wreszcie Swarożyc.
— W takim razie twoja próba może okazać się trudniejsza od jej prób.
Weles chrząknął.
— Czyli dobrze rozumiem? Wiedźma jedzie na wakacje, a Swarożyc zdaje egzamin z zazdrości?
Perun wybuchnął śmiechem.
Swarożyc odwrócił się powoli.
— Welesie…
— Już milczę.
— To byłoby rozsądne.
— Chociaż przyznaj, że sytuacja jest zabawna.
— Jeszcze jedno słowo, a przekonasz się, jak zabawny potrafi być ogień.
Weles podniósł obie ręce.
— Dobrze, dobrze. Żadnych komentarzy o rudobrodych mężczyznach.
Zapadła cisza.
— Jakich mężczyznach? — zapytał Swarożyc.
Weles znieruchomiał.
Mokosz zamknęła oczy.
— Weles, czy ty naprawdę nie potrafisz przez pięć minut utrzymać języka za zębami?
— Powiedziałem tylko „rudobrodych”. To przecież bardzo ogólne określenie.
— Weles!
— Dobrze! Nic nie powiedziałem!
Swarożyc spojrzał na zieloną nić.
— Mokosz? Czy na jej drodze pojawi się mężczyzna?
— Na jej drodze pojawią się ludzie. Co z tego wyniknie, zależy również od nich.
— Nie odpowiedziałaś.
— Odpowiedziałam dokładnie na tyle, na ile zamierzałam.
Swarożyc zacisnął szczękę.
Neptun podszedł bliżej.
— Pozwól jej żyć.
— Nigdy jej tego nie zabraniałem.
— W takim razie uwierz, że jej szczęście nie odbierze ci miejsca w jej sercu.
Swarożyc przez chwilę patrzył w płomienie, po czym usiadł.
— Nie zatrzymam jej. Ale nie zostawię jej samej.
Mokosz uśmiechnęła się.
— Nikt tego od ciebie nie oczekuje.
— Skąd będziemy wiedzieli, że Żaromiła przeszła próby? — zapytał Perun.
Mokosz przesunęła palcami po zielonej nici.
— Nie będziemy liczyć zwycięstw ani porażek. To nie turniej. Zobaczymy, czy odnajdzie radość, której tak długo sobie odmawiała, i czy będzie potrafiła kochać bez wyrzekania się własnej wolności.
— A jeśli ktoś ją zrani? — zapytał Swarożyc.
— Wtedy będzie musiała zdecydować, co zrobić z bólem. Nie możemy przeżyć jej życia za nią.
— Mogę ją chronić.
— Możesz przy niej być. Ale nie możesz uchronić jej przed każdym doświadczeniem.
Neptun położył dłoń na ramieniu Swarożyca.
— Morze nie zatrzymuje statków w porcie tylko dlatego, że może nadejść burza.
— A kiedy burza nadejdzie?
— Wtedy pokażemy jej drogę do brzegu.
Przez chwilę słychać było jedynie trzask ognia.
Weles, ku zdumieniu wszystkich, odezwał się poważnie:
— A może ona wcale nie potrzebuje, żebyśmy ją ratowali?
Perun uniósł brwi.
— Ty to powiedziałeś?
— Nie przyzwyczajaj się.
Weles spojrzał na zieloną nić.
— Żaromiła nie jest bezradną dziewczynką. Jeśli się przewróci, najpierw przeklnie, potem wstanie, otrzepie sukienkę i jeszcze zapyta, kto zostawił przeszkodę na drodze.
Neptun roześmiał się cicho.
— To prawda.
— A jeśli ktoś spróbuje powiedzieć jej, co ma robić — dodał Weles — niech bogowie mają go w opiece.
Tym razem uśmiechnął się nawet Swarożyc.
— A zatem ustalone — powiedziała Mokosz.
— Nie do końca — odparł Swarożyc. — Żadnych przymusowych uczuć. Żadnego odbierania jej wolnej woli ani sterowania człowiekiem, którego spotka.
— Zgoda.
— I żadnych sztuczek Welesa.
— Chwileczkę! — oburzył się bóg zaświatów.
— Zwłaszcza twoich.
— To dyskryminacja.
— To doświadczenie — odparł Swarożyc.
Perun roześmiał się głośno.
Mokosz przeciągnęła nić przez palce.
— Możemy otworzyć drogę, ale to Żaromiła zdecyduje, czy nią pójdzie.
Zawiązała na niej niewielki węzeł. Nie był to węzeł zniewolenia, lecz znak początku.
— Niech więc idzie — powiedział Swarożyc.
W tym samym czasie, bardzo daleko od boskiego kręgu, siedziałam w Brennwaldzie i rozmawiałam z moim bratem Raciborem.
Racibor był ode mnie młodszy o sześć lat.
Co w praktyce oznaczało, że przez całe jego życie miałam sześć lat przewagi w doświadczeniu, mądrości i prawie do wydawania poleceń.
On oczywiście miał na ten temat zupełnie inne zdanie.
— Racibor, jedziemy do Irlandii!
— Wiem.
— Będzie cudownie!
— Z tobą na pewno nie będzie nudno.
— Czy to był komplement?
— Jeszcze nie zdecydowałem.
Spojrzałam na niego.
— Wiesz, że jedziemy do Zawisławy?
— Wiem.
— I że chcę trochę pozwiedzać?
— Trochę?
— No dobrze. Dużo.
— Właśnie.
— Cmentarze też.
Racibor spojrzał na mnie z tą szczególną miną młodszego brata, który od dawna wie, że starsza siostra nie jest całkiem normalna, ale z jakiegoś powodu nadal ją kocha.
— Ty naprawdę musisz chodzić po cmentarzach nawet na wakacjach?
— Oczywiście! Tam jest historia!
— A w pubach?
— Też!
— No to może zaczniemy od pubów.
Przyjrzałam mu się uważnie.
— Raciborze, podoba mi się twój sposób myślenia.
— Wiedziałem, że się dogadamy.
Zawisława czekała na nas w Irlandii.
Moja przyjaciółka, kobieta rodzinna, rozsądna i przywiązana do swoich zasad. Potrafiła patrzeć na moje pomysły z mieszaniną niedowierzania i troski, zwłaszcza kiedy w grę wchodzili mężczyźni.
Ja uważałam, że życie jest zbyt krótkie, żeby odmawiać sobie każdej przyjemności.
Ona miała na ten temat nieco inne zdanie.
Ale przecież właśnie dlatego przyjaźń bywa interesująca.
Gdyby wszyscy myśleli tak samo jak ja, świat prawdopodobnie już dawno stanąłby w płomieniach.
Swarożyc, który w mojej wyobraźni przysłuchiwał się naszej rozmowie, zamknął oczy.
— O bogowie. Oni jadą razem.
— No i? — zapytałam.
— Ty i twój brat. Do Irlandii. Gdzie zamierzacie zwiedzać cmentarze i puby.
— Niekoniecznie w tej kolejności.
Swarożyc spojrzał w niebo.
— Mokosz, co ty znowu przędziesz?
Nie usłyszałam odpowiedzi. Za to płomień świecy stojącej na stole drgnął lekko, choć żadne okno nie było otwarte.
— Swarożycu, nie przesadzaj. Jadę na wakacje, a nie na wojnę.
— W twoim przypadku różnica bywa niewielka.
— Kochanie, mam zamiar odpoczywać. Zwiedzać. Poznawać ludzi.
Zapadła cisza.
— Co?
— Nic.
— Ty jesteś zazdrosny o ludzi, których jeszcze nawet nie poznałam?
— Nie jestem zazdrosny. Po prostu znam cię wystarczająco dobrze.
— To powinieneś wiedzieć, że jestem bardzo rozsądną kobietą.
W tym momencie Racibor, który nie słyszał mojego wewnętrznego dialogu, spojrzał na otwartą walizkę.
— Siostra, ty naprawdę zamierzasz to wszystko zabrać?
— Oczywiście.
— Na tydzień?
— A co, mam chodzić codziennie w tym samym?
— Masz tam chyba pół mieszkania.
— Nie przesadzaj.
— A po co ci trzy pary butów?
— Bo nie wiem, co będziemy robić!
Racibor pokręcił głową.
— Ja już się boję.
— I bardzo dobrze. Szacunek do starszej siostry to podstawa.
— Szacunek mam. Tylko zastanawiam się, czy linie lotnicze pozwolą ci zabrać pół mieszkania.
— Nie przesadzaj! Wszystko mam pod kontrolą.
— Jasne. Zwłaszcza limit bagażu.
W mojej wyobraźni Swarożyc westchnął ciężko.
— Mówiłem, że będzie ciekawie.
Nie wiedziałam wtedy nic o boskim zebraniu ani o próbach, które dla mnie przygotowano.
Miałam przed sobą Irlandię, przyjaciółkę, brata i mnóstwo planów. Chciałam poczuć wiatr, dotknąć starych kamieni i zajrzeć tam, gdzie rozsądni turyści zazwyczaj nie zaglądają.
Nie miałam pojęcia, że gdzieś na Zielonej Wyspie żyje pewien rudobrody Irlandczyk imieniem Darragh, zajęty swoim zwyczajnym życiem.
On również nie wiedział, że wkrótce spotka polską wiedźmę, która rozmawia ze słowiańskimi bogami, pije Jamesona bez coli i uważa opuszczone ruiny za znakomite miejsce na romantyczną wycieczkę.
Biedny człowiek.
A przecież życie potrafi wymyślać znacznie dziwniejsze historie.
— Swarożycu! — zawołałam, spoglądając na otwartą walizkę.
— Co znowu, wiedźmo?
— Myślisz, że powinnam zabrać coś eleganckiego?
— Po co?
— A skąd mam wiedzieć? Może pójdziemy gdzieś potańczyć!
Bóg ognia milczał przez chwilę.
— Weź. I wygodne buty.
— Po co?
— Bo znając ciebie, zanim skończy się ta podróż, będziesz przedzierała się przez jakieś krzaki.
Roześmiałam się.
— Przesadzasz!
Swarożyc nie odpowiedział.
W mojej wyobraźni spojrzał na mnie w ten swój szczególny sposób, w którym było jednocześnie rozbawienie, czułość i coś znacznie starszego od ludzkich słów.
Na moment płomień świecy wydłużył się i rozjaśnił, a potem znów płonął spokojnie.
Wiedziałam, że mój ogień będzie mi towarzyszył, niezależnie od tego, dokąd zaprowadzi mnie droga.
Usiadłam na walizce, przycisnęłam ją kolanem i pociągnęłam za suwak.
— Swarożycu, pomóż!
— Jestem bogiem ognia, nie bagażowym.
— Kochanie, wielkość boga poznaje się po tym, czy pomaga swojej kapłance w potrzebie.
— To nie jest potrzeba. To jest brak umiaru.
— Jeszcze słowo, a zostajesz w domu!
Zapadła cisza.
Po chwili usłyszałam jego spokojny głos:
— Beze mnie zgubisz się już na dworcu.
— A z tobą?
— Prawdopodobnie też. Ale przynajmniej będę wiedział, gdzie cię szukać.
Roześmiałam się tak głośno, że aż walizka zsunęła się spod mojego kolana.
Daleko od Brennwaldu Mokosz zakończyła przędzenie.
Zielona nić spoczywała na jej dłoni.
— A jeśli Żaromiła nie przejdzie którejś próby? — zapytał Perun.
— Wtedy czegoś się nauczy.
— A jeśli popełni błąd?
— Będzie miała prawo go naprawić.
Weles przechylił głowę.
— A jeśli zakocha się w niewłaściwym mężczyźnie?
Swarożyc natychmiast spojrzał w jego stronę.
— Welesie…
— Pytam czysto teoretycznie!
Mokosz zwinęła nić.
— Nie nam oceniać człowieka, którego jeszcze nie znamy.
— A jeśli będzie cierpiała? — zapytał cicho Neptun.
Bogini spojrzała na Swarożyca.
— Wtedy przekona się, że nawet najgorętszy ogień nie musi wszystkiego spalać. Czasami wystarczy, że świeci, kiedy wokół robi się ciemno.
Swarożyc wyciągnął dłoń nad płomienie.
Ogień rozstąpił się przed nim, a potem uniósł się wysoko, tworząc jasny, złocisty krąg.
— Niech więc idzie. Niech poznaje świat, śmieje się, kocha, błądzi i odnajduje własną drogę.
Spojrzał na Mokosz.
— Ale pamiętaj, bogini. Żaromiła nie jest pionkiem w naszej grze.
— Wiem.
— A jeśli zechce odejść z drogi, którą dla niej przygotowałaś?
Mokosz rozluźniła palce. Zielona nić poruszyła się lekko, swobodna i niezwiązana.
— Wtedy pójdzie własną.
Swarożyc skinął głową.
— W takim razie zgadzam się.
Weles odetchnął teatralnie.
— Dzięki bogom! Już myślałem, że będziemy tu siedzieć do następnej pełni.
Perun spojrzał na niego z irytacją.
— Czy ty naprawdę nie potrafisz potraktować niczego poważnie?
— Potrafię. Ale wtedy życie staje się strasznie nudne.
Mokosz schowała nić.
— Próby się rozpoczęły.
— A kiedy się skończą? — zapytał Perun.
— Tego jeszcze nie wiemy. Żaromiła sama zdecyduje, dokąd zaprowadzi ją ta historia.
Weles uśmiechnął się pod nosem.
— Biedny Irlandczyk.
Swarożyc powoli odwrócił głowę.
— Co powiedziałeś?
— Nic, nic. Tak sobie rozmyślam o pogodzie.
— Weles…
— Podobno w Irlandii często pada.
Perun wybuchnął śmiechem.
A Mokosz tylko się uśmiechnęła.
Najtrudniejszą próbą Żaromiły nie będzie zdobycie czyjegoś serca.
Będzie nią odwaga, by otworzyć własne.
A próba Swarożyca?
Cóż.
O tym najlepiej opowie sam ogień.
Tymczasem w Brennwaldzie wreszcie udało mi się zamknąć walizkę.
Spojrzałam na nią z satysfakcją.
— No! Gotowe!
— Zapomniałaś czegoś — odezwał się Swarożyc.
— Czego?
— Rozsądku.
— Kochanie, przecież wiesz, że nie zmieściłby się do bagażu.
— Właśnie tego się obawiam.
Uśmiechnęłam się, zgasiłam świecę i ruszyłam przygotować resztę rzeczy.
Nie wiedziałam jeszcze, że moja podróż stanie się czymś więcej niż wakacjami. Że bogowie postanowili wystawić mnie na próbę i że nie tylko ja będę musiała czegoś się nauczyć.
A gdybym wiedziała?
Pewnie zabrałabym jeszcze jedną walizkę.
Bo przecież na boskie próby również trzeba być odpowiednio przygotowaną.
Najlepiej z zapasem sukienek, wygodnymi butami i butelką dobrej whisky.
A przede wszystkim z ogniem w sercu.
Bo ja, moi drodzy, nigdy nie byłam popiołem.
Byłam płomieniem.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania