Ironia

Obarczeni ciężarem niczym Atlas

Dźwigamy na barkach świat

Każdy swój

Z poważnymi minami i sprawami

Mijamy się co dzień jak pociągi

Z ludźmi

Każdy jak ślimak swój dom

Niesie poprzez jesienie zimy

Przygniata lato

Nie uniesiemy więcej ciężarów

Bo egzystencja jest za ciężka

No to depresja, nic innego nie ma, to jest rozwiązanie

No i cześć, to koniec