Istota kwiatów i cierni

Roślinna istota wyrasta na polanie,

o liściastych dłoniach i kwarcowym sercu.

Uśmiecha się do słońca

wraz z innymi florami.

Lecz największą zagwozdką

jest twarz istoty,

która niby złudzeniem jest, a jej nie ma,

bo ciężko doszukać się rysów

w kwiecistym chaosie.

Hibiskus, konwalia i bez

bierze po kwiecie,

wplata w swój bukiet,

czyniąc go pełniejszym.

Nic go nie spętuje:

ani kształt, ani płatki,

nawet kolor.

Bo cóż ma go trapić?

No chyba że chwasty...

Byt kieruje się ku lustrzanej tafli.

Wtopione są w niej pędy róż,

lecz oczy jego

pękają czernią.

Widzi on widok spróchniały:

kwiaty - niegdyś płomienne -

teraz okalane brązem

zanikają niby wspomnienie.

Ukazują się fioletowe barwy,

ujrzeć można kolce i zieleń,

gdyż za bukietem ozdobnym

czyhał fiołek w kokonie cierni.