"Wsi spokojna, wsi wesoła"

Wyszorowane niebo szczotką ryżową

zapowiada piękny dzień

kruszę młotkiem siemię dla świń

oblewam pomyjami ugotowane ziemniaki

z obory widłami wyrzucam gnój.

Łaciata kręci się niecierpliwie

ogonem smaga twarz

inne palce pieszczą wymię

ściskam kolanami wiaderko

udój pachnie cudnie

przez otwarte drzwi

wdziera się aromat roślinności i ziół.

Jedne zapachy zalatują stęchlizną

drugie nieco słodkawe

kurnik i chlew

rywalizują o pierwszeństwo powonienia.

Przy murze gnojówka

restauracja dla much

z kurnika zdecydowanie azotem

uderza w nozdrza obezwładnia

chłonę i śnię.

Tuż przy ganku rosną dziewanny

wysokie i smukłe

według mnie kłamliwe chorowite

wydają nieciekawą woń.

Jedynie dzikie kwiaty przy gruszy

w nasłonecznionym miejscu

różowe i białe płatki

roztarłszy na dłoni

z przyjemnością wdycham.

Dalej sadzawka ropucha na tronie

dwie zielone żabki damy dworu

wypatrują księcia bociana

na dużym liściu nenufaru.

Wierzba płacze nad sitowiem

że wkrótce przyjdzie jesień

pora umierać.

Z zagrody dobiega muzyka

nokturny kur

kuranty koguta

arie świń

basy byka.

Na dużej kaflowej kuchni

gotuje się kociołek z bielizną

bulgotanie unosi przykrywkę

wypływa szumiąca fala mydlin.

Na tarce w drewnianej balii

niczym na rybie łuska

usuwam brud z wygotowanych rzeczy

poruszam się zaciekle

kołnierzyk śwista w dłoniach

kruszą się paznokcie.

Płukane pranie wypuszcza mydlane smugi

potem tylko mleczne

po trzecim płukaniu

woda czysta.

Wyżymam kręcę rękawy

aż trzeszczą kości

grube rzeczy mają sto kilo wody.

Kolorowe rzeczy piorę oddzielnie

farbują.

Na sznurze od jabłoni do jabłoni

suszy się pranie w tęczowym nastroju.

Jest pełnia cykają świerszcze

nie mam siły wyjść na ganek

jutro muszę wstać jak kury

Morfeusz przygniata do poduszki.

"Ja chciałbym być poetą"

- jest taki wiersz