Ja

Kiedy niepokoi mnie wygląd mojej twarzy, wyobrażam sobie jej blizny jako wielkie księżycowe kratery, a pryszcze jako cenne rubiny wtopione w perłową skórę

Poziome rany na plecach wydają mi się wówczas szczeblami drabiny prowadzącymi prosto do otwartej głowy, z której miłość wylewa się w przestrzeń wokół niczym życiodajna woda Niagary

Ląduje ona na drzewach z połamanymi gałęziami, gołębiach z niezdarnymi gniazdami, a nawet grzybach siedzących na opadłym pniu drzewa

Bo wiem, że każda istota jest warta miłości we wszystkich swoich niedoskonałościach

Nawet ja