Ja i moje imię...

Czym jest życie? Walką? Sztuką przetrwania? A może koszmarem? Może to tylko zły sen, z którego się budzimy, w tym innym świecie, i oddychamy z ulgą. Może ten świat jest poczekalnią. Tylko, na co czekamy? Na zerwanie łańcuchów? Przecież wiem, że czujesz jakby twoja dusza potrafiła latać. Chyba tego chcesz, chcesz przekroczyć krawędź i wzlecieć ku nowemu światu, by budować pośród gwiazd. Chcesz by zdarzył się cud, by ktoś namalował cię twoją ręką, by zamienił szarość i czerń w kolory dnia.

Patrzysz na mnie nic nie mówiąc, ale ja słyszę twój krzyk. Pragniesz, by ktoś rozerwał skorupę kłamstw, patynę tajemnic roztrzaskał w pył i zdmuchnął kurz tego, osadzonego na tobie, kamuflażu. Chcesz się objawić, zrodzić na nowo, chcesz by twoja dusza, poczęta w pierwszych promieniach słońca, ponownie powstała. Czuję to. Czuję jak tego pragniesz.

W twoich niewidomych oczach widzę obraz ciebie samego, powstającego z gliny i brudu innej osobowości. Widzę jak otrzepujesz się z depresji, jak otwierasz usta i wypluwasz myśli. Patrzysz na nie, obleśne, plugawe i wtedy wdeptujesz w ziemię, ostatecznie się z nimi żegnając. Patrzę na ciebie, ale wciąż cię nie widzę. Gdzie jesteś? Kim jesteś? Powstań!

Łapiesz się za twarz i zrywasz skórę. Każdą maskę po kolei. Jedną, trzy, pięć. Każdą fałszywą tożsamość zrywasz i wkładasz do ust. Zęby tną zakłamanie, żujesz ułudę i połykasz własne plugastwo. Spójrz na siebie! Kim jesteś? To ty? Nawet siebie nie widzisz, a dlaczego? Ponieważ twoje oczy są ślepe. Wkładasz kciuki w oczodoły, a ciepły szkarłat spływa po twojej prawdziwej twarzy. Odzyskaj wzrok niszcząc ślepotę własnych czasów. Oczy, które widzą, ale nie przekazują ci prawdziwych obrazów, trzymasz w dłoni, zgniatasz i wpychasz do ust.

Podchodzę do ciebie, gdy padasz na kolana. Upodlony, zniszczony, nic nie warty, okaleczony. Biorę twoja głowę i przytulam do piersi. Gdy znów na mnie patrzysz, zieleń twych oczu mnie zachwyca. Tak, zieleń twoich prawdziwych oczu. Spływa po nich strumień łez, rzeka wolności wypływa z duszy, by oczyścić ciało. Płacz, płacz i krzycz. Niech harfa twej egzystencji wyda z siebie melodię, która będzie drogowskazem w ciemności czasów wiecznych.

Wstań, przejdziesz zaraz przez drzwi, po drugiej stronie jest początek i koniec. Chwila każda i żadna. Ciemność ci już nie grozi, dusza twa świecić będzie blaskiem gwiazd, z których stworzysz nowy dom. Budowlę pośród swego serca, tam gdzie chowasz swoje życie, tam gdzie są twoi bliscy. Otoczysz ich murem, gdzie groźba traci ton, a radość jest zapachem nowego początku. Zasiejesz umysł swój i stworzysz nowe, lepsze wczoraj, dziś i jutro.

Patrzę jak zamykasz drzwi, oczyszczony, wolny i gotowy na prawdziwe życie. A ja? Ja muszę tu zostać. Tu jest moje miejsce, moja praca. Ludzie nadali mi wiele imion. Czy do któregoś się przyzwyczaiłem? Chyba nie…

Nie... Nie jestem bogiem...