Jakby twój cień do mnie mówił

Ta szminka pachnie wspomnieniem o tobie. Brzmi wszystkimi naiwnymi "naprawdę w porządku" i znowu wyglądam w niej jak dziecko, choć przecież moje oczy już tak dorośle zszarzały, a moja twarz tak dojrzale zmarniała.

Szminka...

Zgubiła się w zimowej kurtce, którą teraz wyciągnęłam, zmarznięta... wystraszona?

Zgubiła się... w tym kącie pamięci, do którego już nie chcę zaglądać.

A przecież

ona pachnie wszystkim, co dobre.

I to tak jakby

twój cień do mnie mówił.

Przecież wcale nie tęskniłam.

Czy może po prostu

nie potrafiłam nazwać tej tęsknoty, dopóki mi o sobie nie przypomniałaś?

Bluzy po tobie też wciąż nie wyprałam

zeszytów z twoimi bazgrołami nie wyrzuciłam

i twoich drobnych śladów jeszcze nie zmazałam z serca.

Ale nie przeszkadzało mi to, gdy tego nie widziałam.

Bo nie widziałam. Naprawdę.

Chyba zwyczajnie zasłoniłam to mgłą dumy i durnego zacięcia, uporu, twierdzenia, że sobie poradzę lepiej bez ciebie.

Durnego...?

Ale... Przecież sobie radzę.

Popatrz: ktoś mnie kocha!

Spójrz na mnie: ja jestem szczęśliwa!

Popatrz, spójrz, odwróć się!

Popatrz...!

Daj mi znowu trochę uwagi...

Chociaż przecież jej nie chcę.

Przecież prawię cię nienawidzę.

Przecież

ja tylko

znowu jestem pijana.

Chyba znowu musiałam.

Chciałam.

Nie wiem dlaczego.

Dlaczego

nie wiem?

Zabierz swój cień ode mnie.

I zabierz siebie ode mnie.

Nawet mnie zabierz ode mnie jeśli musisz.

Tylko daj mi się w końcu wyleczyć

z przewlekłego masochizmu

i samookaleczania serca.