Jeden i jedyny święty

Deszcz deszczowi deszczem szepcze

Że przez szlak okopów drepce

Zagubiona dusza, z kwiatem w piersi

Sercem na dłoni

I płaczem dzwoni

Spowita w tęsknoty szarej więzi

Brat pierwszy nie grzeszył rozumem

A drugi mówił bezwstydnie “to umiem, tamto umiem”

I tak dwaj trzymali duszę bezbronną

Pod dachem dziurawym

W kocu szmatławym

Częstując ją delfinium gałęzią wonną

Trzeci z braci przyjął trzy strzały

A z tego czwartego, to artysta był niemały

Uczyły duszę, jak nieść pokój

Można w ich prawdziwość śmiało wątpić

Duch nie wierzył, że dwa takie anioły na ziemię mogły zstąpić

Na tej zniszczonej ziemi, zrobić sobie postój

Piąty brat i szósty żyli w strachu wielkim

Przed konfliktem kryjąc się wszelkim

Duszę koili cichymi modlitwami

Gdy jeden się potknął i los jego mizerny

Drugi za nim się rzucił, bo przysięgał bratu być wierny

A dusza patrzyła, na miłość opisaną jedynie niemymi słowami

Burza burzy burzą grozi

Dusza samotna na poletku się mrozi

Wypatruje braci sześciu

I czeka, na pociąg zbawienny

Na uśmiech promienny

Siedzi na na pokoju przedmieściu