jedząc głowę
jagnięcia zapomniałam o najważniejszym. mały miękki mózg pozostał na blacie.
ciepły. jak ciepłe bywają chwile pozornego zwycięstwa. związane wspólnym oczekiwaniem nad parą ulatującą w otwarte okna.
może tak odlatują dusze. może pachną i nie wiem dlaczego
wciąż myślę o trawie której dotyk sprowadza myśli na papier.
nie chciałam tylko zjeść oczy
jakby żywe
wyzwalały poczucie winy. poczucie znikającego piękna.
niby niewinnie bo z głodu
wracały wspomnienia. opadając na talerz. były wiotkie jak mały język. cichy.
wydawało się że życie tętni. przenikając pomiędzy kolejnymi kęsami mięsa.
przywłaszczając sobie prawo
do zbawienia.
Komentarze (3)
Hallo,
a popijając?
Wywalić oczy to wybałuszyć?
Pozdrawiam serdecznie
B.
Wyjąć z oczodołów. Zjadłam tę głowę naprawdę. Ale mniejsza z tym. Znowu będą mnie kroić 🙈
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania