jedząc głowę

jagnięcia zapomniałam o najważniejszym. mały miękki mózg pozostał na blacie.

 

ciepły. jak ciepłe bywają chwile pozornego zwycięstwa. związane wspólnym oczekiwaniem nad parą ulatującą w otwarte okna.

 

może tak odlatują dusze. może pachną i nie wiem dlaczego

wciąż myślę o trawie której dotyk sprowadza myśli na papier.

 

nie chciałam tylko zjeść oczy

jakby żywe

wyzwalały poczucie winy. poczucie znikającego piękna.

 

niby niewinnie bo z głodu

wracały wspomnienia. opadając na talerz. były wiotkie jak mały język. cichy.

 

wydawało się że życie tętni. przenikając pomiędzy kolejnymi kęsami mięsa.

 

przywłaszczając sobie prawo

do zbawienia.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (3)

  • Bettina godzinę temu

    Hallo,
    a popijając?

  • Bettina godzinę temu

    Wywalić oczy to wybałuszyć?

    Pozdrawiam serdecznie
    B.

  • Marzena

    Wyjąć z oczodołów. Zjadłam tę głowę naprawdę. Ale mniejsza z tym. Znowu będą mnie kroić 🙈

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania