jesień

jesień nie ma

miękkiej sierści spaniela

tylko jej kolor: złoty, rudy…

podpalany

ta jesień ma szorstkość rdzy

jej apetyt

jej przepowiednię

której nie ugłaszczesz

nawet starannym wierszem

ta jesień nie ma migdałowych oczu psa

jej spojrzenie goreje

nie powinniśmy patrzeć

ale ona jest wszędzie

przebiegła suka

przewidzi każdy unik

naszych źrenic

każdy ich zamiar

obróci w swoją stronę

w pejzaż ognisk

trawiących życie

snopów siana

w których już soki ostygły

w łuny dymu

unoszące się nad

zamkniętymi rozdziałami

w kożuchy mgieł

które dniom

dają jedynie szparę

życia

ta jesień

nie kładzie po sobie uszu

jak poczciwy spaniel

nie podaje łapy

nie da się przekupić

pieszczotą

ani efektowną metaforą

nie da sobie odebrać pełnej miski

nie da się uspokoić

teraz wykąpała się w deszczu

błocie

swędzi ją grzbiet

ma ochotę otrzepać się

bez względu na to gdzie

na jakim, czyim

dywanie

i czy ktokolwiek ją zapraszał

i czy ktokolwiek będzie musiał

po niej sprzątać