Jesień

Dwudziesty drugi września

a nas ponuro wita jesień

Ogrzaliśmy się ciepłymi kocami

otuleni leżąc w łóżkach

Teraz Świat nas przytłacza

żegnając cząstkę siebie

zabijając swój blask

Boimy się wyjrzeć przez okno

widok jest dziwny jak co rok

życie dziwne jak życie