Jesienna diewczyna

Siedział na ławce

w parkowej alejce.

Rozglądał się wokół,

jakby czekał na kogoś.

Ubrany w ciepły płaszcz,

na głowie kapelusz,

a liście z drzew spadały

prosto pod jego nogi,

tworząc kolorowy dywan –

żółto, czerwono, pomarańczowy.

I było jak kiedyś,

kiedy przychodził tu z nią.

Biegła do niego

z rozwianymi włosami,

kolorowa jak te liście.

To było dawno

Dziś jej już tu nie ma

Odpłynęła we mgle,

nie wiedząc, że

zawsze w myślach

wyznawał jej miłość.