jesienne tango

a drzewa szumią tak samo

choć wiatr niczym ojciec srogi

raz czesze delikatnie

raz szarpie za gałęzie

roztańczone liście gubią prędkość

w tej jednej drodze

przykrótkiej o parę kropel

poprzyklejały nam się kroki

do coraz bardziej mokrego asfaltu

a dłonie grzeją palce

w zakamarkach głębokich kieszeni

jedno niebo

całe w wyszywanych ornamentach

zasnute pajęczyną

nawet nie czuję deszczu

cała w słowach

i mokrych obietnicach