jesienne zbyt późno

dawno tak nie żałowałam że obudziłam się

jak dzisiejszego ranka

widziałam jak drzewa obracają się wieczorem

korzeniami ku niebu

a korony rozognione w świetle latarni

wsiąkają w zimną glebę

przemknęłam między odległymi snopami światła

niczym spłoszona sarna

jakbym była dalekim proroctwem przyszłych zdarzeń

wersem smętnej poezji

na pustym parkingu nikt nie musi wiedzieć że mgła

okala moje rzęsy

i nikt nie słyszy zawodzenia księżyca zza chmur

gorzkawych jak herbata

och duszę się spadł na mnie świat i niebo i gwiazdy

nie krzyczę bo nie mam sił

rozum mnie zawiódł zgubiłam go wśród baniek ze szkła

sądząc że będzie mi lżej

na horyzoncie zdarzeń tango tańczą kolory

w moim pryzmacie bez ścian

pędzę i pędzę maleję z każdą minutą

coraz mniej mnie jest i mniej

Panie nie mów nic ja wiem godzina jest zbyt późna

by móc zmienić cokolwiek