jesiennie

odlatuje rodzina łabędzi i bocianów

w gęstych chmurach słychać kaczy śpiew

nawigują się nawzajem gdzie lepiej osiąść

oblodzone już lustro wody zastyga

w nostalgicznym bezruchu

nie wspinając się już do stóp wysokich traw

one też koralikami rosy ozdobione

obserwują dłuższą noc i ciemniejszy dzień

mnie natura nie dostrzega

jestem tylko echem czasu

brzegiem wiatru

cieniem słońca

mnie nie słyszą mrozy śniegi

jestem aurą nienazwaną

bywam ostoją lasu co wycisza

mglistym mchem

którego dostrzegasz

po długiej wędrówce

między pasmami gór

czy usłyszysz aniołów śpiew ?

czy poczujesz księżyca blask ?

niebo jest puste

nadwyraz czyste

siedzę na jego brzegu i czekam..

za czym ?

Klaudia Gasztold