Jesienny wiersz

w październikowej rozterce

źdźbeł kręgosłupy przygięte

przykrócił oddech listopad

zmarznięty sen w poniewierce

liści zimowe usteczka

zaszyte w trawy podszyciu

drżące to z zimna to z ciepła

po koc sięgnął deszcz ale spryciarz

od słów do słów na dwie rynny

zapisał się deszcz przedzimnie

tym wietrznochmurnym jesiennym

piórem przemarzłym naiwnie