Jestem topniejącą gałką lodów

Jestem topniejącą gałką lodów

Która leży w cieniu drzewa

Sama, powoli zamieniam się

W płynną i ciepłą masę

Rozpływam się w ciszy

I zobojętnieniu a obok mnie

Nie funkcjonują nawet ludzie

Wiatr nie wieje

A ptaki jakby ucichły i zostawiły

Mnie samego ze sobą zamkniętego w sobie

Nie mogę się ruszyć

Mimo wielkich chęci mogę

Tylko dalej topnieć

Na rozgrzanym chodniku pod drzewem