jeszcze nie jest za późno

porozmawiajmy o tym

co rozlane między pamięcią

zastygło już skamieniało

między skrzydłami martwego motyla

przypomina o tamtej wiośnie

kiedy żyliśmy od snu do snu

od marzenia do marzenia

wsadzając głowy między grube konary drzew

szukaliśmy melodii starych parków

uwięzionej między kwitnącymi gałęziami

gdzie każdy kwiat przybierał kształt klawiszy fortepianu

jeszcze nie jest za późno

przeszłość zamarznięta drwiną

przybrała lodowe oblicze przecinane zmarszczkami

przemarznięci

zatańczymy na kruchym lodzie

w krokach odnajdując dawnych siebie

Komentarze (6)

ireneo 2 godz. temu

Podobno potłuczonego dzbana skleić się nie da aby nie bylo możliwości z ilu kawałków skorup.
To już nie nadzieja a wiara w to, że tęsknione, marzeniach wróci, może nie całkiem utracone.

Słowami ubrane ładnie, ale co rodziło się zazwyczaj bez słów, tego spojrzenia nie połączą znów.

Bernadetta12345 godzinę temu

Ireneo tak, to fakt… tak mnie wzięło na wspominki😉i powstał wiersz… ale moje nadzieje już na klucz zamknięte w starym pudełku… życie toczy się dalej, choć liryka pozostaje liryką

ireneo godzinę temu

Bernadetta12345
Oczywista oczywistość, wspomnienia ponagają zagospodarować przyszłość, oo epickim porządku aby nie potyckać się ciągle o duchy przeszłosci

ireneo godzinę temu

<pomagają>, <po epickim>

piliery godzinę temu

Nawet mi się podoba ale melodia parków, taniec na kruchym lodzie - nieco ograne.

Bernadetta12345 44 min. temu

Ja o melodii parków nigdzie nie słyszałam…

jeszcze nie jest za późno

Komentarze (6)

Napisz komentarz