Jeszcze nie wszystko stracone

Nad brzegiem jutra,

w okowach zapomnienia,

rozciąga się moja niepewność,

rozlana jak wiara na wietrze,

zapomniana przez Boga.

Uczciwość bezgraniczna,

oddech stłumiony.

Ni to na jawie,

ni to we śnie.

Widzę niewidzialną postać,

rysuje się na niebie

niczym zorza polarna,

niczym fatamorgana

mojego jestestwa.

Wzbraniam się niczym dziecko

przed wypowiedzeniem

brzydkiego słowa,

które w przyszłości

będzie codziennie

gościć na moich ustach.

W ciemności kryje się głos,

który cicho zawodzi

i prosi o lepsze jutro.