Jeszcze pięć minut

Walizka stała przy drzwiach od rana. Obok leżała kurtka, torebka i reklamówka z rzeczami z łazienki.

Telefon zawibrował na stole.

– Przyjechał.

Spojrzała na ekran.

– Jeszcze pięć minut.

– Będzie czekał?

– Najwyżej odjedzie.

Siedziała przy stole w samych skarpetkach. Buty stały w przedpokoju. Zrobiłem rano kawę, ale żadnemu z nas nie chciało się jej dopić. Jej kubek był prawie pełny.

– Klucze zostaw.

– Te od piwnicy też?

– Też.

Wyjęła pęk z torebki i zaczęła odpinać klucze. Jeden był mały, drugi miał niebieską nakładkę.

– Ten jest od skrzynki.

– Wiem.

Odpięła go i położyła na stole.

Telefon zadzwonił. Odrzuciła połączenie.

– Zejdę z tobą.

– Nie trzeba.

– Masz dużo rzeczy.

– Dam radę.

Poszła do łazienki. Słyszałem, jak otwiera szafkę, potem ją zamyka. Wróciła z gumką do włosów na nadgarstku.

– Wszystko?

– Raczej.

Rozejrzała się po kuchni. Na lodówce wisiał magnes z Helu, a pod nim lista zakupów.

– Wyrzuć to mięso. Jest otwarte od soboty.

– Dobra.

– I zakręcaj mocniej kran w łazience.

– Wiem.

Wstała i założyła buty. Jeden sznurowała dwa razy, bo za pierwszym razem wyszedł jej za krótki koniec.

Telefon znowu zadzwonił.

– No już.

Wziąłem walizkę. Zniosłem ją na półpiętro i wróciłem po reklamówkę. Stała przy drzwiach w kurtce.

– Zostawiłaś kawę.

– To wylej.

– Mogłaś dopić.

– Nie chciałam.

Przez chwilę żadne z nas się nie ruszało.

Na klatce ktoś trzasnął drzwiami. Potem usłyszeliśmy klakson.

Podałem jej reklamówkę.

– Napisz, jak dojedziesz.

– Dobra.

Wyszła na klatkę, ale nie zamknęła drzwi.

– Co?

– Nic.

Stała jeszcze chwilę, patrząc gdzieś obok mnie.

– Zamknij, bo ciągnie.

Zamknąłem.

Jej kubek nadal stał na stole. Kawa była zimna, ale jej nie wylałem.